دوستان سلام!

از همه سپاسگزارم. از خواندن و نقد و گل ها و بوسه ها و دعوت ها و مهمانی های به صرف شعر و داستان و نقد و شیرینی.از مهربانی هایتان!

بهروز باشید!

حتی وقتی خواب نیستم

        به خوابم می آیی

همیشه چیزی جا می گذاری؛

گاهی یک سفر،

    هجی نام پرنده ای،

        کمی از سفیدی چشم هایت،

              گاهی اندکی لبخند

همیشه قدری از مرا با خودت می بری؛

کمی از حواسم،

    رکعتی از نماز یوسف،

        دو سال از عمر یک گوزن،

             انگشت اشاره ام،

                یا یکی از پله های این نردبان تکیه داده به درخت سیب

چیز هایی از تو

چیز هایی از من

در هم می افتد

       و چیز هایی از من در تو

                             در من

       و چیز هایی از تو در من

                              در تو

آه ، این چه جیوه است در زمین ما!

*یادم نیست نام مجموعه ی داستان کیست. شاید هوشنگ گلشیری(؟)هنوز نخوانده ام!چند سالی است  بانامش به فکر فرو می روم!!

دوستان سلام!

اول سپاس فراوان از حضور ها ،لطف ها و نظر ها تون.

دوم دو رباعی از طالب آملی(م1036):

(1)

صبح از مژه چون ابر گهر بار شدم

چندان نگریستم که گلزار شدم

امروز مگر روز وداع است که من

از خواب بغل گشوده بیدار شدم

(2)

یعقوب دلان به سر سیاهی بندید

در بر رخ قاصدان راهی بندید

گر نامه فرستید به یوسف،زنهار

بر بال کبوتران چاهی بندید

و چند کار کوتاه:

یک

سیاوشی که منم

چگونه پلک بخوابانم

سودای آب آن عقیق را

با بادیه ای که در بغل دارم.

دو

دستش نسیم و

آغوش از هوا

جهان دیوانه

عشقبازی ی تورا.

سه

هر قدر هم که بخوانی

تیر های برق

گل نمی دهند

پرنده جان!

چهار

دست عاشقانه های قشنگم را

در دست های تو می خواهم

تو،

مرد شعر های منی

بانو!

پنج

به خوابت آمدم،

در خوابت نبودی.

شش

بوی شراب می گیرد

دهانم

از تلفظ نامت.

هفت

نستعلیق نامت حتا

می رقصاندم.

هشت

از تمام این تابستان

تنها

تماشای گلی

در من رویید.

نه

بس که در باد

پشت سرت تکاندم

ده

برف می بارد و

زیر آن می نویسم

س.م.جلیلی

به بهانه ی هفته ی دفاع مقدس و ایران عزیز

هر وقت یاد جنگ و جبهه و شهید می افتم این بیت طالب آملی(987-1036) به یادم میاد:

عالم از زنده تهی گشت کنون امید است

که دگر نوبت تیغت به شهیدان برسد!

توی دیوان این شاعر که از یکی دو سه آغاز گران سبک هندی ست و پیش از صایب و بیدل زیسته بسامد "شهید " و "خضر" خیلی بالاست نزدیک به 200 مورد از هر کدام می شود سراغ گرفت.با این موتیف طالب چه هنرمندی هایی که نمی کند:

زهر خندی نتراود زلب عشق مگر

گاه گاهی به لب زخم شهیدان باشد

شهید خنجر بیداد عشق در بر خاک

چنان نخفته کزآواز صور برخیزد!

راه که بر کشتگان فتاد که امشب

نقش قدم  شمع تربت شهدا بود

خلاصه طالب خیلی بزرگ و غریب است.

 اگر اشتیاقی در دوستانی که بهم سر میزنند بود حتما از اندیشه ها ،تصویرها،رندی ها ،وازه سازی ها و... این شاعر عاشق جسور و آزاد مرد می نویسم.

با چند کار از خودم در خدمتم.

اول یک غزل:

             (1)

درخت ها همگی دسته ی تبر شده اند

پرند ه ها چه بگویم؟ غریب تر شده اند!

شبی که دهکده می خواست مرد میدانی

شما پدر شده ! یک عده بی پدر شده اند!

که دست مهر کسی روی شانه شان نخورد

ستاره های شما بیش و بیشتر شده اند!

# #

بهشتیان جهنم فروز میدان ها ،

چه رفته است که کبریت بی خطر شده اند!

چرا چرا سخنی از پدر نمی گویند؟

چرا چنین همگی لال و کور و کر شده اند!

به مسجد دل من ، یادواره تان برپاست

و دوستان قدیمی ،همه خبر شده اند

به روی منبر غم یادتان غزلخوان است

و واژه ، واژه  ی این نوحه خون جگر شده اند

# #

بنا نبود غزلهام ، هندوانه شوند

خدا قبول کند ، چشم ها چه تر شده اند!

               (2)

حلزون چه تعبیری خواهد داشت

 اگر کاکتوسی

                به خوابش بیاید؟!

و احساس تکه ای فلز،

              در کارخانه ی مهمات سازی

     از دیدن پاهای کودکی در خواب؟!

نگرانم،

        برای ابر هایی

                         که خواب مرا می بینند.

             (3)

دشمن عزیز!

اجازه نداری

          به فکرم خطور کنی

کمی دور تر بایست.

من شاعرم 

  می ترسم

           نگاهت کنم

              دوستت بدارم.

شلیک به چهره ای که می بینی سخت است

من شاعرم

نشانه گیری ام ناچار

         به خوبی غزل گفتن شماست!

# #

اگر شهید شدم ،هیچ

    وگر نه

 خواهم نوشت :

      دوست عزیز من،

            دلیر بود.

              (4)

سراغ تورا که گرفتم

 انگشت های اشاره

              گریستند!

طاعات همه قبول!

این هم مال سه سال پیشه ,شبی که واقعا قدر بود:

نوشته می آیم

با مرکب این شب

   که سپیده دمان اش

                      گرفته گرداگرد.

روان به راه دایره ای دیگر

#

انگشت می برم

کمی از سیاهی چشمت را

برای نوشتن این شعر.

                 دوستان سلام!

2کار قدیمی تقدیم می کنم که تجربه ها و گذار هام بود از تازه یافته هام که هیچ وقت بر نگشتم و در آنها دقیق نشدم. دو تجربه در "کانکریت" و "موسیقی":

        (1)

                       کلاغ

روی قله ی چنار

ب-------------ر  ف

   روی ماه چیز ها

سکوت, لای روح نیز ها

# #

کلاغ,

  بر تن سکوت

  منقار

       غار

 غار

         غار

                     غار

  غار

          غار

    می زند.

                        1378

      (2)

تمام آواها

    صدا زدن توست

همه ی شکل ها

                نامت

گنبدها,

     مقرنس ها

            محراب ها

                       ها

                       ها

                       ها

                       ها

                                  1375

با افتخار پیشنهاد می کنم

شعرهای جناب آقای علی جهانگیری  www.ali-jahangiri.persianblog.ir

شعر های سرکار خانم شبنم آذر  http://www.shabnamazar.persianblog.ir/

و نوشته های گرگ   http://kuyeto.blogfa.com/

را بخوانید.

سلام!

یکی از شب های قشنگ ماه مبارک رمضان بود 3 سال پیش خونه محمد فرازجو غزل سرای مهربان گرگانی با علی جهانگیری و شکیب غلامی شاعرمهمان محمد و تمهیدات عین القضات همدانی بودیم طبق سنت چند ساله ای که هر ماه مبارک یه اثر ارزنده رو با هم بخونیم و متنی تهیه کنیم.

باران می آمد زیر طاق تراس در طبقه چهارم به برکه ی پای تیر چراغ برق خیره شده بودم. سنگی از گلدانی که پر گوش ماهی و سنگ های کوچک سفید بود برداشتم و توی برکه انداختم موج برداشت فکر من هم همینطور.

بعد این متن ریخت روی کاغذ:

دایره های درون آب

       یا

دوایر  پنهان سنگریزه؟

کهنسالی کدام یک از این درخت هاست؟

یا عمر دست های من است

                      که درآب و سنگریزه می گردد؟

دست های پشیمان،

ید بیضا،

و آن چه می نویسد

    با درخت و آب.

                                                                             شب صدای سوز زوزه    هاش             

              توی خوابهام راه می رود.

ترس همسرم

                  کاردهای خانه را دور ریخته است

می برم

           پتوی کهنه را

                به جنگلی

           روی صخره ای پهن می کنم

پیش از این که این پلنگ پیر

                               خودکشی کند.